Vandaag is het begin van de astronomische herfst. Mijn favoriete seizoen, met alle mooie kleuren. Een seizoen waarin de natuur transformeert, zich opmaakt voor de winter door af te remmen, terug te trekken en los te laten. En precies dat laatste is wat mij vandaag te doen staat.

Loslaten.

Omdat ik voel en weet dat vasthouden me niet meer dient. Vasthouden zou hoop zijn op iets wat op dit moment niet kan. En dat levert me niets positiefs op.
Loslaten leek heel lang alsof ik ‘nee’ zei tegen mijn wens en daarmee mezelf niet serieus nam. Maar inmiddels voel ik en vertrouw ik erop dat loslaten juist een ‘ja’ is tegen zoveel andere dingen. Dat vasthouden juist betekent dat ik mezelf niet serieus neem.

De weg erna is onbekend en daarmee is de stap zetten moeilijk en spannend. Verdrietig ook, want in dit geval gaat het om een afscheid van iets wat me enorm dierbaar is. Maar wie zegt mij dat het geen ruimte zal bieden aan zoveel meer. Andere wendingen, nieuwe ervaringen. Dingen waar ik me misschien niet voor openstel in mijn schijnveiligheid van vasthouden.

So here I go. Vast en zeker met vallen en opstaan, want makkelijk is het niet.
Ik ga het loslaten.
Een nieuwe, onbekende weg in. En ik vertrouw erop dat het ruimte biedt voor heel veel moois.